หนังสือ: โป๊ยเซียนคะนองฤทธิ์
สำนักพิมพ์ชุมศิลปธรรมดา | หนังสือทั่วไป | November 3, 2014 | Recorder: xers | 2,639 Views

ผู้แปล: จุยเซียน
บรรณาธิการ: ทองแถม นาถจำนง
จำนวนหน้า: 126 หน้า
ราคา: 120 บาท
พิมพ์โดย: สำนักพิมพ์ชุมศิลปธรรมดา
ประเภท: เอเซียศึกษา
ISBN: 9786169069218

โป๊ยเซียน หรือคณะแปดเซียน  เป็นเทวดาในศาสนาเต๋าที่ชาวบ้านรู้สึกใกล้ชิดมากกว่าเทพเจ้าองค์อื่น ๆ   ตำนานเรื่อง “โป๊ยเซียน” เกิดขึ้นนมนานมากแล้ว   และมีหลายตำนาน   แต่ละตำนานก็ยกย่องชื่อบุคคลที่ได้เป็นโป๊ยเซียนแตกต่างกันไป

ตำนาน แรกคือ  “แปดเซียนหวยหนาน”   เซียน 8 ท่านนี้  คือคณะนักอักษรศาสตร์ 8 คนที่สนิทสนมและมีส่วนช่วยให้ “หวยหนานหวาง”(องค์ชายหวยหนาน-หลิวอัน)  เขียนหนังสือ “หวยหนานจื่อ” สำเร็จ  ปราชญ์แปดคนนี้ในจดหมายเหตุประวัติศาสตร์เรียกกันว่า “ปากง – แปดผู้อาวุโส”   ประกอบด้วย  จั่วอู๋

左吴、  หลี่ส้าง  李尚、  ซูเฟย  苏飞、 เถียนหยิว  田由、  เหมาพี 毛披、 เหลยเป้ย  雷被、  จิ้นเม่า  晋昌、อู่เป้ย  伍被。 แปดคนนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องเซียน  แต่เนื่องจาก องค์ชายหวยหนานองค์นี้หลงใหลในเรื่องเซียนเรื่องเทพและการหุงยาอมฤต   ชนรุ่นหลังจึงใส่ตำนานต่อไปอีกว่าเมื่อท่านหุงยาอมฤตสำเร็จ  แล้วแบ่งให้บุคคลทั้งแปดได้กินด้วย  บุคคลทั้งแปดนั้นจึงได้เป็น “แปดเซียน”    แต่รายชื่อกลับเปลี่ยนไปเป็นพวกปราชญ์ฝ่ายเต๋า     แปดเซียนหวยหนานประกอบด้วย  หญงเฉิงกง 、หลีเอ่อร์ 李耳、ต่งจงซู  董仲舒、 จางเต้าหลิง  张道陵、 เหยียนจิ้นผิง 严君平、  หลี่ปาไป่ 李八百、 ฟ่านฉางเซิง  范长生、 เอ่อร์จูเซียนเซิง   尔朱先生。

ตำนานต่อมาเกิดในยุคราชวงศ์จิ้น ( ค.ศ 265-420)   “เฉียวสิ้ว” เขียนหนังสือเรื่อง “สู่จี้ – บันทึกแดนสู่”《蜀纪》กล่าวถึง  “แปดเซียนแดนสู่” (สู่ คือจ๊กก๊ก ในสมัยสามก๊ก)    แปดเซียนแดนสู่นี้ล้วนเป็นนักพรตเต๋า   บำเพ็ญพรตอยู่ในแคว้นสู่   แล้วสำเร็จเป็นเซียนในแคว้นสู่นี่เอง     แปดเซียนแดนสู่ประกอบด้วย   หญงเฉิงกง     容成公、หลีเอ่อร์  李耳, ต่งจงซู   董仲舒  , จางเต้าหลิง  张道陵  ,  จวงจวี้ผิง  庄居平, หลี่ปาไป่  李八百, ฟ่านฉางเซิง   范长生,  เอ่อร์จูเซียนเซิง   尔朱先生    แปดเซียนแดนสู่นี้  ไม่เกี่ยวอะไรกับ “โป๊ยเซียน” ที่นับถือกันอยู่ในปัจจุบัน

ตำนานต่อ มา   เป็นเรื่องของเซียนสุราแปดคนในยุคราชวงศ์ถาง      มหากวี “ตู้ฟู่” เขียนกวีบทหนึ่งชื่อ “เพลงแปดเซียนเสพสุรา”    กล่าวถึงกวีและศิลปินเอก 8 คนที่ชื่นชอบดื่มสุราแล้วร่ายกวีกัน  แปดเซียนสุราประกอบด้วย  หลี่ไป๋ , เห้อจือจาง  , หลี่สื้อจือ  ,   หวางจี้จิ้น  ,  ชุยจ้งจือ  , ซูจิ้น , จางตาน ,  เจียวสุ้ย

เรื่องของผู้ที่ถูกเรียกว่า “โป๊ยเซียน ”  เริ่มเห็นกระจัดกระจายอยู่บ้างแล้วตั้งแต่ยุคราชวงศ์ถาง   และยุคราชวงศ์ซ่ง แต่ยังไม่มีเรื่องเป็น “คณะเซียน” อย่างที่แพร่หลายในปัจจุบัน       เรื่องราวของ“คณะแปดเซียน” เริ่มปรากฏขึ้นในเรื่องอุปรากรงิ้วยุคราชวงศ์หยวน    งิ้วยุคราชวงศ์หยวนมีเรื่องของ “เทพเซียนทั้งแผด”   แต่รายนามยังไม่เป็นเอกภาพกัน

อย่างเช่นบทอุปรากรเรื่อง  “ลื่อท่งปินเมาสุรา ณ ร้านเยวี่ยหยางโหลวสามรอบ”  ของ “หม่าจื้อหยวน”   นั้น   คณะโป๊ยเซียนยังไม่มีห้อเซียนกู   โป๊ยเซียนเป็นเพศชายทั้งหมด      ชื่อที่ไม่ตรงกับคณะโป๊ยเซียนปัจจุบันนี้ คือ   “สวี่เวินเวิง” 徐神翁

จนกระทั่งในสมัยราชวงศ์หมิง   “อู๋หยวนไท่”  ประพันธ์นิยาย เรื่อง “แปดเซียนท่องบูรพา” ขึ้นมา   โดยใช้ชื่อแปดเซียนเรียงลำดับก่อนหลังดังนี้  ทิก้วยลี้   铁拐李 ,   ฮั่นเจงหลี  汉钟离(或钟离权)、น่าใช่หัว  蓝采和    ,   จางกั๋วเล้า 张果老、ห้อเซียนกู  何仙姑、ลื่อท่งปิน  吕洞宾  ,  ฮั่นเซียงจื้อ 韩湘子 ,  เช่าก๊กกู๊  曹国舅    ชื่อแปดเซียนและการเรียงลำดับแปดเซียนคณะนี้ตรงกับคณะแปดเซียนที่ผู้คนเคารพ บูชากันในยุคปัจจุบัน    สรุปได้ว่า “โป๊ยเซียน” ที่นับถือกันในปัจจุบันนี้  เริ่มต้นมาจากนิยายของ “อู๋หยวนไท่” นั่นเอง

เหตุที่ชาวบ้านนิยมบูชาโป๊ยเซียน

คณะ แปดเซียนหรือโป๊ยเซียนนี้ไม่เหมือนกับเทวดาเต๋าองค์อื่น ๆ อีกมาก     ด้วยเหตุว่า “โป๊ยเซียน” ล้วนมาจาก “คนเป็น ๆ “ เรานี่เอง      อีกทั้งยังประกอบกรรมต่าง ๆ มากมายหลาย ๆ อย่างในทางโลกย์   แล้วภายหลังจึงได้สำเร็จมรรคผล    แตกต่างจากภาพลักษณ์ของเทพยาดาเต๋าทั่ว ๆ ไป    ดังนั้นโป๊ยเซียนจึงได้รับความนิยมจากมวลชนมาก

คณะแปดเซียน นี้  ประกอบด้วย   ขุนพล  เชื้อพระวงศ์ชั้นสูง   ขอทาน   นักพรต  ฯ  มิได้เกิดมาก็เป็นเทพเป็นเซียน    แถมยังมีข้ออ่อน ข้อเสีย  เป็นต้นว่า   ฮั่นเจงหลีเปิดหน้าอกเสื้อเปลือยหัวนม   ลื่อท่งปินนิสัยเจ้าชู้  ทิก๋วยหลีชอบเสพสุรา   นอกจากนี้แปดเซียนยังประมวลเอาสัญลักษณ์ตัวแทนแดประการ  อันได้แก่  ชาย  หญิง  เฒ่า  เด็ก   ร่ำรวย  ยากจน  สูงศักดิ์  ต่ำศักดิ์  เข้าไว้ด้วยกันเป็นคณะ    ด้วยเหตุนี้อารามเต๋าทั่วไปจึงมักจะมีสถานที่สำหรับบูชาโป๊ยเซียนโดยเฉพาะ ขึ้น  และก็มีศาลเจ้าโป๊ยเซียนโดยเฉพาะเลยเกิดขึ้นมากมาย

รูปของ โป๊ยเซียนก็มักปรากฏแพร่หลายมาก  ทั้งในเรื่องงิ้ว  ในภาพวาด  ลายปักผ้า  รูปบนเคลื่องเคลือบ   รูปในโคมไฟ   เรื่องตำนานของโป๊ยเซียนที่แพร่หลายมากเรื่องหนึ่งคือ  เรื่องที่คณะโป๊ยเซียนจะต้องขึ้นสวรรค์ไปร่วมงานวันเฉลิมพระชนม์ของพระแม่ “ซีหวางหมู่”   ชาวบ้านจึงนิยมนำเรื่องของแปดเซียนมาใช้ในงานฉลองวันเกิดกัน

นับ แต่ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน เป็นต้นมา    ผู้คนนำเอาตำนานนิทานชาวบ้านมากมายเข้าไปสวมให้ตัวโป๊ยเซียน   ทำให้ตำนานโป๊ยเซียนมีเพิ่มมากขึ้นและก็พิศดารขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย     จนเกือบจะเป็นสุดยอดเทพนิยายของจีน

 

หนังสือใหม่
เข้าระบบ | ออกระบบ © All Right Reserve 2012 Design by xers : Begin August 19, 2012 | 258211 Views